Online
 
Hakkımızda

Barış Yürüyüşü’nü sevgi,kardeşlik,empati ve barışa farkındalık amacı ile başlattık.

‘ Bir akşam Resul abiyle sohbet etmek istedim. Resul abi dünyaya çok başka açılardan bakan ve dinlemeyi sevdiğim bir adamdı. Kendisini arayıp müsait olup olmadığını sordum. Müsatti. Bir süre sonra yanına gittim.

Sohbet boyunca televizyonda dönen haberlere kulağımız ilişiyordu. Ülkemizin doğusu yangın yeri, komşu ülkeler savaş halinde, sureli mülteciler umut yolunda ölüyor… İşte tüm bunlar olurken Resul abi 2012’de düşündüğü ve gerçekleştiremediği yürüyüşü anlatıyordu. İstanbul’dan Sarp Sınır Kapısına kadar yürümeyi düşünüyordu. Fakat o dönemki durumunun müsait olmamasından dolayı bu isteğini gerçekleştirememişti. Resul abi bu konuyla ilgili konuşurken bende pür dikkat dinliyordum. O kadar istekliydi ki bu konuda gözleri parlıyordu. Biliyordum istediğin şeye ulaşamamanın hüznünü. Durdum ve düşündüm. Yapabileceğim pek bir şey yoktu duygularına destekçi olmaktan başka. O an aklıma yürüyüşte yanında olmayı teklif etmek geldi. Çünkü zaten sevdiğim şeylerdi insan tanımak ve gezmek. Gezerken ülkemi ve insanlarının hislerini tanıma, gözyaşlarına dokunma şansı buluyordum. “Resul abi!” dedim.  Bu yürüyüşü yaparken yanında olmak isterim. Belki birkaç insanla tanışıp sohbet etmiş oluruz.”dedim         “ Resul abi yüzüme baktı. Sadece başını salladı. Destekçi oluşumun verdiği mutluluğu gözlerinin doluşundan anladım.

“Mustafa’m “dedi. “ Ben bu yolu yürüyelim desem , gelir misin sahiden?” dedi.

“Tabi abi” dedim.” Seve seve gelirim.”

“ Kardeş! Gel o zaman bu yürüyüşü yapalım. Bir amacımız olsun. Bak dünyanın haline. Kan gövdeyi götürüyor. Barış,kardeşlik, sevgi ve epatiyi anlatalım herkese. Sadece insanlar değil, hayvanlar , doğa… Herşeye sevgi duymamız gerektiğini anlatalım. Belki birkaç kişi de olsa kazandırırız dünyaya. Belki birileri kana karşı durur. Belki birilerine ses oluruz. Muhakkak sesimizi duyan olur.”

37 yaşında ve 3 çocuk babası adam , eşinden ve çocuklarından geçip dünyanın en güzel amacına hizmet etmek için yürümeyi düşünüyordu. Ağlayamadım, utandım. Titrek sesimle “Yürüyelim abi.” Dedim. 23 yaşında toy bir insanın geçeceği pek bir şey yoktu. Ekipmanımı çantama koyup yürüyecektim. Yürüyecektik, barışa ve sevgiye.